احساس می گرید ....

امشب خودکشی دست جمعیه ای خاطرات است ...

امشب بانوی آرزو ها

در حجله ی مرگ به ابدیت خواهد پیوست .....

دل او گوشه ای  دنج بی صدا می گرید ...

او خواهد مرد ...

بی آنکه از لرزش شانه هایش دلی بلرزد ....

او می میرد ....

بی آنکه از سردیه دستانش کمی نگران شوند ....

او خواهد مرد .....

عاقبت بانوی آرزوها را بر حجله ی مرگ کشاندند

 و لباس سیاه نیستی بر تنش کردند

دنباله ی پیراهن مشکیه بلندش

بی رحمانه می خندند و بر خاک زخم می کشد

و با هر قدم به جای قدم هایش فخر ...

بر صدای گام هایش حسرت سنگینی می کند.....

چه با وقار به سوی حجله ی مرگ می رود ...

چه بی غرور ....

چه پر سکوت .....

او امشب می میرد ....

اشک های آسمان غسل اش می دهند

با پارچه های سفید رویاها کفنش می کنند

و در خاک بایر دلش دفن می شود ...

بانوی آرزوها می میرد ...

تسلیت ....

او دیگر مرده است ....

ذهن من بیمار است

باز هم هذیان می گوید .....